از هیاهوی واژه ها خسته ام

من سکوتم را

                   از اوراق سپید آموخته ام

آیا سکوت

                  روشن ترین واژه ها نیست

همیشه در خلوت

                   مرگ را مجسم دیده ام

آیا مرگ

                 خونسرد ترین واژه ها نیست

تا چشم گشودم

از چشم زندگی افتادم

شبی – شاید امشب –

زیر نور یک واژه خواهم نشست

نام خونسرد معشوقه ام را

                          برحواس پنجگانه ام

                                            خال خواهم کوفت

و هم زمان

              پایین آخرین برگ خاطراتم

                                         خواهم نوشت :

                                                          پایان

وقتی می شینی پشت پنجره فقط می تونی نگاه کنی و هیچی نگی . می تونی زل بزنی به

 خونه ها ... به ماشینا ... به آدما و بچه هاشون ... به کوه و درختا و آسمون و لکه ابرای

 دودی و ولگردای قد و نیم قد ... به یه چادر گل گلی با زنبیل چاقالو و خستش ...

خونسرد و بی هیچ خیالی تو کلت ... خیره شی به مسیر بی هدف ماشینایی که می رن و

 می رن ... تا برسن به پشت جاده ها ... تا بشن یه لکه ی محو و تیره ی دیگه ... رو

چهره ی آسمون اون دوردورا ...

می تونی بشی یه سرنشین ... واسه تک تک سواریای آواره و ... خودتم که آواره تر از

همشون ...بری پشت نگاه رهگذرا جا خوش کنی ... دست بکشی به دستای خالی و پینه

بسته ی گدانی  کنار جوب ... یا رو چشمای همیشه خاموش پیرمرد فال فروش که هیچ وقت

نفهمیدی غروب که شد ... خونه شو چه جوری پیدا می کنه...

قشنگ تر ! ... می تونی بشی خود چشمای شیطون و کنجکاو بچه ها ... به همون شفافی ...

همون لطافت ... می تونی جاری شی میون شیهه ی زندگی ... غلت بزنی و با آدماش رو

 پوست شهر بافته شی ... مثل پیچک پر پشت و سرسبز پشت حیاط ... که یه روز دیدم

آغوششو پر کرده از دیوار و ستونای چوبی تاب من ... مثل اون قلبی که تازه می شه و ...

می تونه خودشو لابلای اون دلی که واسش عزیزه ... مثل بافتنی من که تو دستای خوشبوی

مادربزرگ بلند و بلندتر شده و ... آبی و آبی تر ...

حاشیه رفتم ...

باید گذشت از ظرافتای قشنگی که تو حاشیه ها منتظرن ...

 وگرنه مدام دور می شه از شهرم ... خیلی دور ... مثل اون دخترک سبزابی که تنها سهمش

 از همه بخشندگی لاجوردای دریا ... به جای خنکی بادا و سفیدی موجا و امنیت سایه هاش ...

شد یه فاصله ...یه فاصله به وسعت یخ زده ی اون غربتی که معناش واسه سبزابی شد ...

 نیاز به نوشتن ... ولع فریادی که شاید ...

شهرمو می گفتم که باز گم شدم ...

زادگاهی که اگه روزی مثل سبزابی ... بگیرنش ازم ... بازم به من تعلق داره ...

به من و شعرام ... من و دیوونگیهام ... من و خیالای سبزابی و دورم ...

شهر من ... شهری که دودی و شلوغ و پر سر و صداست

که پر از ماشین و بوق و گدا و گمشدست ...

پرفریاد ... پر پاییز ... پر عطر و نم خک و خلی و سکر آور باروون ...

ایرانم ... قشنگ ترین وجوون ترین گوشه ی این دنیا ...

شهر من ... شهر بهار ... شهر عشق ... شهر همهمه ...

شهر زندگی ...

ظهری بود...ظهری آفتابی

گفتی قرارمان به فردا...

گفتم معنی عشق به فردا...

گفتی ...گفتی...

حرفهای گفتنی زیاد بود...

اما وقت برای گفتن نه!...

تو می گفتی و من بی تفاوت از کنارت رد  می شدم...

تو صدایم می کردی و من در دنیایی دگر به دنبال عشق ...هوس

تو صدایم کردی...

من نشنیدم اما نه !...شنیدم !

شنیدم و بی اهمیت رد شدم .

ته قلبم چیزی سنگینی کرد.

گفتم برو!

ایستاد...

تمنا کردم برو!

گفت من به اراده ی تو نیامدم!

گفتم نمی خواهم !

گفت من عشقم!

خنده ای کردم

گفتم باش !باش که عمریست دنبالت می گردم...

ظهری بود ...ظهری ابری

به تو گفتم دیدارمان به فردا...

آمدی اما چه از آمدنت

وقت برای آمدن و گریستن زیاد بود

اما اشکی نبود ...پایی نبود

حال تو می رفتی و من تنها نگاهت می کردم

من فریاد زدم و تونشنیدی

ته قلبت چیزی نبود!

هیچ چیز که سنگینی کند...

سپهر را من نیلگون شناختم

چرا که همرنگ هوسهای نامحدود من بود

خدا کران بیکران شکوه پرستش من بود

و شیطان اسطوره ی تنهایی اندیشه های هولناک من

اولین دستی که خوشه ی انگور را چید دست من بود

کفش ابتکار پرسه های من بود

و چتر ابداع بی سرو سامانیهایم.....

هندسه شطرنج سکوت من بود

و رنگ تعبیر دلتنگی هایم

من اولین کسی هستم که

در دایره ی صدای پرنده

بر سرگردانی خود خندیده است

هر چرخی که می بینید بر محور شراره شور عشق من می چرخد

آه را من به دریا آموخته ام

به زمین می خورم اما تو نباشی پا نمی شم

لحظه ها بی تو همیشه بوی انتظار می گیرن

شب من که صبح نمی شه لحظه ها چه دیر می میرن

خواب از چشام گرفته غم سنگین جدایی

می شمرم ستاره ها رو تا خودت یه روز بیایی

قرن ما شاعر اگر داشت هوا بهتر بود

خار هم کمتر نبود از گل ، بسا گل تر بود

قرن ما شاعر اگر داشت

                  که

                 کبوتر با کبوتر باز با باز نبود شعار پرواز

وای بر ما که تصور کردیم عشق را باید کشت

در چنین قرنی که دانش حاکم است

عشق را از صحنه دور انداختن

                      دیوانگیست

درماندگیست

                      شرمندگیست

قرن ، قرن آتش نیست

                            قرن یک هوای تازه است

                          فکرهارا شستشویی لازم است

گم شدیم گر در میان خویشتن

                                   جستجویی لازم است

نازنین ها از سیاهی تا سفیدی را سفر باید کنیم

آشنایی من وتویک اتفاق ساده بود

ولی یادبوداین برخوردهمچنان درقلبم زنده خواهدماند

عشق تودراندک زمانی رنگ باخت

ومن حالامی گریم

                     بله به خاطرتوست که گریه می کنم

هم اکنون درخیال تورادرنورسپیدماه میبینم

                    توبه سویم میدوی

                        ودرآغوشم جای می گیری

ولی درسبزی چشمانت

برای کسی که

                 فردایش رادروجودتوجستجومیکند

                 اثری ازفروغ عشق نیست

به انتظارتوماندن بیهوده است

                  خوب می دانم ، می دانم

که هرگزنخواهی آمد

درچشمان توماه دیگری می درخشد

                                 وعشقی دیگرراشکوفامی سازد

بله می دانم  .

این راخوب می دانم

به انتظارتوماندن بیهوده است

ومی دانم

         که توهرگزنخواهی آمد

درخشش ماه درچشمانت

ازعشق دیگری خبرمی دهد

من می دانم

این راخوب میدانم

وحالابرای من تنهایک اتفاق

                              به جامی ماند

واین تنهاخاطره ای است که ازتوبرایم

باقی می ماند

عشق توچند لحظه ای بیش گرمی نداشت

وآن گاه به سردی

                  گرایید

ومن حالاگریه می کنم

                        بله به خاطرتوست که می گریم

               « برای توست که گریه می کنم »